Blog / 6 juni '19 / Landelijk

Bastiaan Meijer

Pensioenakkoord: geen generatiestrijd maar klassenstrijd

Na negen jaar koffiedrinken hebben het kabinet, de werkgevers en de vakbonden deze week een pensioenakkoord gesloten. Met dit akkoord willen deze polderaars het pensioenstelsel houdbaar maken voor de komende jaren. De werkgevers, het kabinet en de sociaaldemocraten van de vakbond staan al juichend op de banken. Maar binnen de grootste vakbond, de FNV, klinkt verzet. Daar voelt men dat de steun voor acties en stakingen en daarmee ook de druk om aan onze eisen te voldoen met de dag groeit.

Het ledenparlement van de FNV, de democratische controle op het bestuur, heeft deze week afgedwongen dat er een referendum komt over het akkoord. Elk lid mag stemmen en kan dit onrechtvaardige akkoord dus nog tegenhouden. Voorstanders van dit akkoord wijzen er nu regelmatig op dat de jongeren beter af zijn met de afspraken die zijn gemaakt. Wij zouden de onderhandelaars en het kabinet dankbaar moeten zijn dat we in plaats van tot ons 75e, tot ons 71e  moeten doorwerken. En, zo zegt men, zullen wij profiteren van het afschaffen van de doorsneesystematiek. Hiermee wordt gebroken met één van de basisbeginselen van ons pensioenstelsel: solidariteit.

De doorsneesystematiek betekent namelijk dat elke arbeider evenveel in een pensioenpot stopt, terwijl er op het bedrag van jongeren langer rente kan worden getrokken. Het bijgedragen deel wordt dus eerlijk verdeeld over alle arbeiders. Dankzij dit systeem hebben de ouderen van nu betaald voor het pensioen van hun ouders en zouden wij dat doen voor de generaties voor ons. Het afschaffen van deze systematiek zet generaties tegen elkaar op, met werkende mensen als concurrenten in plaats van kameraden. Er wordt voor gezorgd dat we uit het oog verliezen dat onze strijd voor een goed pensioen of een AOW op een fatsoenlijke leeftijd gaat om een klassenstrijd, niet een strijd tegen elkaar. Een beter pensioen voor jongeren hoort niet uit de zak van ouderen te komen, maar uit de zak van de werkgevers die al jaren hun winsten zien stijgen.

Ondertussen wrijven de werkgevers in hun handen met dit akkoord. Zij krijgen hun zin met het flexibiliseren van ons pensioenstelsel. Dit betekent dat de uitkering van pensioenen gaan meebewegen met het economische tij. Mochten bankiers en beleggers weer zorgen voor een economische crisis, zoals ze dit in 2008 hebben gedaan, dan is het weer de werkende klasse die wordt geraakt. Ons pensioen wordt gekort dankzij het falen van het grote geld. Dit gaat desastreus zijn voor heel veel mensen, want onze huren en de prijzen in de supermarkt blijven wel jaar na jaar stijgen. Iedereen, jong of oud, heeft het recht op een rechtvaardig pensioen en een acceptabele AOW- leeftijd.

De discussie rond het pensioenstelsel gaat om een heldere vraag: waartoe zijn wij op aard? Volgens dit akkoord zijn we op aarde om te werken en om aan onszelf te denken. De vakbonden hebben concessies gedaan waar veel mensen zich niet in kunnen vinden. De staking van het openbaar vervoer van vorige week dinsdag heeft bewezen dat onze macht heel groot is. Meer dan de helft van de Nederlanders stond achter die staking en de eisen. Met onze macht kunnen we die eisen afdwingen tijdens onderhandelingen in de polder. Leden van de vakbonden krijgen de komende tijd een brief met daarin de vraag of ze voor of tegen dit akkoord zijn. Mijn advies: stem tegen en laat daarna van je horen tijdens demonstraties, stakingen en online, want ons pensioen is veel te belangrijk om aan de polderaars over te laten.