rood.sp.nl

Homepage SPROOD

Word lid!

Word lid!

Liekes Lef

Aangeboden tegen elk aannemelijk bod: het eerlijke verhaal

Zoeken bij ROOD

ROODrunner

Wil je op de hoogte blijven van ROOD nieuws en activiteiten?
Neem dan een abonnement op onze nieuwsbrief ROODrunner!



Nieuws

Liekes Lef: 'Congressen bestormen? We moeten de hemel bestormen!'

02-07-2012 • Als jongere zie ik mezelf graag als een apart onderdeel van de samenleving. En veel jongeren denken daar net zo over. Wij gaan namelijk naar school met andere jongeren, we bouwen vriendschappen op met andere jongeren en we maken dezelfde veranderingen door als veel andere jongeren.

Veel jongeren maken zich zorgen over de samenleving. Zij maken zich bijvoorbeeld zorgen of ze wel een baan kunnen vinden nu één op de tien jongeren in Nederland werkloos is. Zij maken zich ook zorgen over het betalen van de huur aan het einde van de maand. Wat dat betreft zijn we net als andere mensen. Ook wij zien dat opa en oma slechts nog nummers zijn in het verpleeghuis. Dat er door de zuster nog maar enkele minuten besteed mogen worden aan een toiletbezoek. Jongeren maken zich heel veel zorgen over de samenleving waarin ze opgroeien. Een samenleving die gebaseerd is op ‘ieder voor zich’ en waar de georganiseerde solidariteit steeds verder wordt afgebroken.

De laatste tijd hoor ik steeds vaker dat jongeren andere belangen hebben dan ouderen. De jonge generatie zou lijnrecht tegenover de oude generatie staan. Er wordt zelfs gesproken van een ‘generatieconflict’. Volgens de berichten is het de schuld van de ouderen dat de zorg over een paar jaar niet meer te betalen is. Het zijn ook de ouderen die de pensioenpot volledig leeg snoepen. Tegen de tijd dat mensen van mijn generatie aan hun pensioen toe zijn, is er niets meer over. Er wordt dus een beeld gecreëerd dat jongeren tegenover ouderen staan. Maar is het zo dat je alle jongeren tot één groep mensen kan rekenen? Zijn dé jongeren een homogene groep mensen met dezelfde eigenschappen? Een student en een jonge metselaar vinden het allebei belangrijk dat hun oma goede zorg krijgt. Maar daarnaast vraagt de metselaar zich af of hij nog wel kan werken als hij 65 is. Terwijl de student zich druk maakt over betaalbare huisvesting. Zij hebben niet altijd dezelfde belangen.

En als ik dan studenten met chique blousjes op televisie hoor praten over een generatieconflict, en over 'generationele verdelingsvraagstukken', dan vraag ik mij af wie zij zijn. Wie vertegenwoordigen zij eigenlijk? Praten zij namens de studenten op de kappersopleiding? Vertegenwoordigen zij de Rotterdamse jongere die zijn wijk achteruit ziet gaan? Nee, die jongeren voelen zich niet vertegenwoordigd door studenten in maatpakken die consequent ouderen in een kwaad daglicht stellen. Zij horen al jaren dat alles beter gaat worden, maar zien hun omgeving alleen maar achteruit gaan. Het onderwijs wordt steeds duurder en de kwaliteit gaat omlaag. Zorgverzekeringen zijn onbetaalbaar geworden en dan wordt de pil niet eens meer vergoed.

De discussie over het generatieconflict is een elite-discussie. Een discussie die wordt gevoerd onder een kleine groep, hoog opgeleide, politiek geïnteresseerde jongeren. En dat is prima. Met hen ga ik graag de discussie aan of er daadwerkelijk sprake is van een strijd tussen generaties, of dat er een andere en veel grotere strijd gaande is: een strijd tussen klassen. Maar de meeste jongeren die ik spreek vinden niet dat hun vader hun pensioen steelt. Hij heeft daar namelijk recht op na jarenlang hard gewerkt te hebben. Zij vinden ook niet dat de zorg onbetaalbaar wordt, maar zij vinden het logisch dat je in een beschaafd land zorg geeft aan iedereen die dat nodig heeft. Jongeren weten heel goed in wat voor land zij willen wonen. Een land waar je mee mag bepalen hoe je eigen omgeving er uit ziet. Want opgroeien in een samenleving waar je helemaal niets over te zeggen hebt, dat wil niemand. De jongeren willen hun eigen land weer terug. Zij willen een betere samenleving. En op het moment dat ROOD haar hand uitsteekt, dan strijden juist deze jongeren mee voor een mooi Hengelo of een sociaal Amsterdam.

Ik sluit me volledig aan bij de G500 als zij opkomt voor jongeren die een nieuwe vorm van politiek willen. Maar dan heb ik het niet over het bestormen van congressen. Nieuwe politiek betekent voor mij meer democratie. Democratie waarin je samen met je docenten bepaalt hoe het onderwijs er uit ziet. Een democratie waarin je samen met de buurtbewoners beslist over de voorzieningen in de wijk. Waarom willen die studenten dan congressen bestormen? We moeten de hemel bestormen!

En daarom blijft ROOD met al deze jongeren de strijd aan gaan. De strijd tegen de hoogste jeugdwerkloosheid in jaren, die nog steeds toeneemt. ROOD blijft vechten tegen managers in het onderwijs die hun zakken vullen met onderwijsgeld. Wij blijven strijden tegen de toenemende tweedeling in Nederland waardoor meer dan 300.000 kinderen opgroeien in armoede. En wij blijven actie voeren tegen huisjesmelkers die hun huurders uitbuiten. Alle jongeren die willen strijden voor een sociale samenleving hebben we nodig. En al deze jongeren hebben, net als de ouderen, op 12 september de keuze: Wil je leven in het land van Rutte of in het land van Roemer?

Deze tekst sprak ROOD-voorzitter Lieke Smits uit op het SP-congres in Den Bosch op 30 juni 2012



2 reacties »

17-07-2012 • Jorein Versteege
Ik maak me zorgen over de SP. Want ik
vindt de koers van de partij veel te
gematigd. Ik ben fel tegen Mark Rutte,
maar wat krijg ik met Emile Roemer? Krijg
ik socialisme? Of krijg ik een coalitie
van SP, PvdA, CDA, GroenLinks? Een
coalitie met drie partijen die het
kapitalisme allemaal steunen!

In de Scandinavische landen hebben
partijen zoals de SP meegedaan met
regering op kapitalistische basis. Al deze
linkse partijen hebben veel stemmers
verloren nadat ze hun idealen moesten
opofferen voor coalitie met (a)sociaal
democraten en centrum partijen.

25-07-2012 • Vino Avanesi
Jorein, vele SP`ers delen je zorg. SP`ers
die weten waar de S in SP voor staat.
Hoewel ik nu puur voor mijzelf spreek, ben
ik er van overtuigd dat door de bottom-up
organisatie van de SP, de achterban het
niet zal toelaten dat de SP teveel richting het
midden schuift. Het concept
verkiezingsprogramma heeft dan ook aardig
wat vragen opgeleverd, een gezond teken
van het in leven zijn van het verantwoordelijkheidsgevoel van de leden.


Op oude berichten kan je niet meer reageren

Landelijk nieuws

Bestuursblog

Lokaal nieuws

ROOD-agenda

Meer ROOD

Lokaal actief

top