Vandaag precies tien jaar geleden demonstreerden miljoenen, tientallen miljoenen, mensen over heel de wereld tegen de oorlog in Irak. Dat was een bijzondere gebeurtenis, naar schatting de grootste anti-oorlogsdemonstratie ooit. Nog groter dan de demonstraties tegen de oorlog in Vietnam, nog groter dan de demonstraties tegen de eerste Golfoorlog. Ook in Nederland werd gedemonstreerd tegen de oorlog. In Amsterdam kwamen meer dan honderdduizend mensen in verzet. De Britse Stop the War Coalition, één van de motoren achter de globale protesten, maakte onderstaande filmpje van die dag, van 15 februari 2003:

Ook ROOD was actief in de beweging tegen de oorlog in Irak. Niet alleen rond 15 februari, maar ook daarna. Zo waren we betrokken bij de acties om de Nederlandse betrokkenheid bij de oorlog te onderzoeken, en liep ROOD vooraan bij grote landelijke manifestaties tegen de oorlog die volgden in de maanden na 15 februari. Ook werd er een verklaring op de site gezet toen de Amerikanen op 20 maart 2003, anderhalve maand na de massa-demonstraties, Irak binnenvielen.

Het zijn interessante terugblikken op een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van ROOD. Officieel bestond ROOD nog niet toen de anti-oorlogsbeweging op gang kwam; pas in mei van 2003 werd ROOD bij de notaris ingeschreven. In tien jaar is veel gebeurd; ROOD is veel breder actief, met meer mensen, meer acties en vooral; met meer met jongeren. De oorlog in Irak is officieel ten einde, maar dat betekent niet dat het nu allemaal een feest is, daar. Integendeel; vandaag las ik een studie die de schrikbarend hoge geboorteafwijkingen bij Iraakse babies laat zien, als gevolg van de Amerikaanse en Britse bommen. Bommen voor democratie? Ik heb er zo m’n twijfels bij…

Geen goed feest zonder goede muziek. En alles wat van ver komt is goed. Dit gaat over zondag 9 december: De Meet & Greet met Emile Roemer.

Hier zijn namelijk niet alleen de nieuwe leden van ROOD, Emile Roemer en andere Kamerleden te gast, hier komt ook een fantastische band uit Zeeland. Ze heten Zinkzand en ze spelen door het hele land. Deze mannen spelen naast hun eigen shows ook in voorprogramma’s van bijvoorbeeld Spinvis. Maar 9 december zijn ze van ons en sluiten ze onze middag af met een dampend feest.

Ze hebben nog veel meer materiaal online staan op hun site, maar muziek beleef je natuurlijk vooral live. En iedereen die bij de Meet & Greet aanwezig is, beleeft de muziek ook nog eens samen met Emile Roemer. Volgens mij wil ik hierbij zijn…

Geen goed feest zonder goede muziek. Geen Meet & Greet zonder Zinkzand.

Afgelopen vrijdag was ik samen met oud-bestuurslid Nils Müller te gast op een scholierendebatdag in Raalte. 120 Scholieren, ingedeeld in zes fracties, gingen daar met elkaar in debat over het verhogen van de alcoholleeftijd, het verplicht stellen van social media les op scholen, het verlagen van de stemgerechtigde leeftijd en het uitzetten van kinderen die al langer dan vijf jaar in Nederland wonen. ‘s Ochtends bespraken Nils en ik de standpunten met ‘onze’ fractie en namen we verschillende argumenten door. In het middagdeel gingen de scholieren met elkaar in debat en mochten wij reageren op de betogen.

Opvallend was het grote enthousiasme onder de scholieren. Vol energie en met sterke betogen gingen ze de discussie met elkaar aan. Het werd mij weer heel duidelijk dat veel jongeren zich druk maken over hun omgeving en heel goed weten hoe zij hun land het liefst voor zich zien. Iedereen die denkt dat jongeren geen interesse hebben in politiek, of er zelfs te dom voor zijn, die moet eens in Raalte gaan kijken!

Maandagavond zat ik in een panel in het Amsterdamse debatcentrum de Rode Hoed, Twintig over Twintig genaamd. Een aardige avond, met een leuk panel met onder andere Rob Goossens (parlementair verslaggever bij Spitsnieuws), de hoofdredacteur van De Speld, iemand van G500 en zo nog wat mensen. Onder leiding van Arie Boomsma werd er gediscussieerd over de campagne, de verkiezingsuitslag, de formatie en de G500. Voor de hand liggende thema’s, maar daarom niet minder interessant, juist ook vanwege de diversiteit van het panel en de aanwezige jongeren in de zaal. Natuurlijk – Paars lag voor de hand wat dat is een logische vertaling van de verkiezingsuitslag, en er moet snel hervormd worden and s0 on, maar behalve de vele overeenkomsten die de meeste aanwezigen in de zaal hadden, was het debat gelukkig soms fel. Iconisch moment was nadat ik betoogd had dat de G500 een elitair clubje is, een meisje (met G500-sympathieen) dat eerder op de avond stemrecht alleen voor rijken bepleitte, riep dat ik onzin praatte.

Enfin, my point exactly.

Het is weer verkiezingstijd en dus kan je niet meer om de stemwijzer heen. Voor elke groep is wel een stemwijzer te vinden. Zo zijn er aparte stemwijzers voor ouderen, freelancers, kinderen, natuurliefhebbers, mantelzorgers, vrijwilligers en dan ben ik er vast nog een vergeten.

Sinds vandaag is er ook een stemwijzer voor jongeren. Ik heb de test natuurlijk ook gedaan, en de uitkomst was niet erg verrassend maar gelukkig wel duidelijk.

Ik hou van geschiedenis. Op de middelbare school was het mijn favoriete vak; ik sloot het af met een acht. Specifiek ben ik geïnteresseerd in de wat modernere geschiedenis, eigenlijk alles na de Tachtigjarige Oorlog, met nadruk op alles vanaf de Industriële Revolutie. Dat alles sindsdien interessant is, bewijst de nieuwste uitgave van het Historisch Nieuwsblad.

Voor de zomeruitgave hebben alle fractievoorzitters uit de Tweede Kamer een onderwerp aan mogen dragen. Dat zorgt voor een bonte verzameling verhalen. Wat opvalt, is dat de onderwerpen vol staan van strijd. Strijd voor een menswaardig bestaan, voor financiering van het bijzonder (gelovige) onderwijs, voor partijvernieuwing and so on. Ook het ontstaan van wat we nu woningcorporaties komt aan de orde. Interessante aan dat ontstaan is, dat nadat het een project was van de allerrijken (wanneer het proletariaat betere omstandigheden zou hebben, zou de noodzaak tot een revolutie verdwijnen, was het idee), er al snel woningbouwverenigingen ontstonden door en voor arbeiders. Klaas Ris, houtzaagknecht, speelde daar een belangrijke rol in. Arbeiders moesten een daalder betalen om hem in 1868 in verkooplokaal, zo heette dat toen, De Zwaan de reglementen voor de Bouwvereniging tot Verkrijging van Eigen Woningen voor te horen lezen. Kort daarop ontstond in Leeuwarden een zelfde soort coöperatie van arbeiders. In de tientallen jaren daarna waren er vele kleinschalige woningbouwverenigingen, vaak zo klein dat de bewoners van huizen de bestuurders persoonlijk kenden.

De woningbouwsector is niet het enige gebied waarin socialisten het voortouw namen om tot maatschappelijke verbetering en verandering te komen. Ook in de zorg waren het arbeiders die door samen te werken vooruitgang boekten. Ronald van Raak weidde daar onlangs over uit tijdens de beruchte filibuster in de Tweede Kamer tijdens de behandeling van het verhoging van het eigen risico.

In het boek A People’s History of the United States schrijft Howard Zinn dat de geschiedenis van de Verenigde Staten er eentje is die gekenmerkt wordt door strijd tegen onderdrukking. Van indianen, van slaven, van arbeiders, maar ook van de Amerikanen tegen de Britse overheersing. Waar ook in de lange (langer dan de jaren na de ontdekking van het land in 1492) geschiedenis, strijd is een gemeenschappelijke deler, stelt Zinn.

De conclusie kan je wat mij betreft ook vertalen naar Europa en naar Nederland. Zowel langer geleden, de oorlog tegen de Spaanse overheersing, als recenter, het verzet tegen de Duitse bezetting. En ook de oorlog van Nederland tegen de onafhankelijkheidsstrijd van de Indonesiërs, door sommigen onterecht ‘politionele acties’ genoemd, alsof het allemaal niet zo erg was wat daar gebeurde. Maar ik moet ook denken aan de lange strijd van socialisten en arbeiders voor emancipatie en gelijke rechten. Voor algemeen kiesrecht, voor een menswaardig bestaan, voor goede huisvesting en fatsoenlijke zorg. Onze nationale én internationale geschiedenis wordt erdoor gekenmerkt: strijd. En als je denkt aan strijd, denk je aan socialisten.

Gisteravond (vrijdag) was ik te gast bij een debat georganiseerd door de Jonge Democraten Werkgroep Justitie & Veiligheid. Zij organiseerden in samenwerking met de Amsterdamse JD een drugsdag, en ik mocht meedoen met het afsluitende debat. Er is vermoedelijk maar één stad waar een dergelijk debat over drugs gevoerd kan worden, en dat is Amsterdam. In een snikheet kroegje, op een barkruk. De ironie wil trouwens dat hoe later het werd, hoe meer het zaaltje naar wiet ging ruiken. Logisch, met twee coffeeshops er tegenover.

Aan het debat namen naast ROOD ook de JOVD, de JD, de Jonge Socialisten, DWARS en Perspectief, de jongeren van de ChristenUnie deel. Interessant was, dat met uitzondering van de christelijke debater, alle PJO’s, jargon voor politieke borrelclubjes, voor legalisering van softdrugs zijn. Maarten, voorzitter van Perspectief, kreeg het dan ook zwaar te verduren. Vaak redeneren sociaal-conservatieven als het over drugs gaat op een irrationale manier: drugs is slecht, dus het moet verboden worden.

Gelukkig werd dit debat wat rationeler gevoerd. Dat zou het drugsbeleid ook moeten zijn, rationeler. Wij zijn niet voor of tegen drugs; het is er, dus moeten we het zo regelen dat de gezondheidsschade zo beperkt mogelijk blijft. Dat doen we door het legaliseren van de teelt en verkoop van softdrugs. Op die manier kunnen er richtlijnen gesteld worden over bijvoorbeeld de hoeveelheid thc, het werkende deel in wiet en hasj, en kunnen de gevolgen voor de gezondheid beperkt blijven. Ook wordt door legalisering de teelt uit handen van criminelen gehaald, en kan er een einde gemaakt worden aan de rare situatie dat coffeeshops via de achterdeur niks binnen mogen krijgen, maar via de voordeur wel mogen verkopen. Legaliseer softdrugs, dus.

Ook werd er gediscussieerd over de legalisering van harddrugs. Wat me opviel, was dat de andere debaters van de JD, DWARS en JOVD harddrugs vanuit een puur recreatief opzicht benaderden: het is leuk op feestjes, dus legaliseer het zodat we het kunnen reguleren. Daarmee gaan ze nogal voorbij aan een belangrijk verschil tussen soft- en harddrugs: het laatste is vele malen gevaarlijker en verslavender dan wiet of hasj. Natuurlijk, drugs als xtc of lsd kunnen recreatief gebruikt worden en dat gebeurt ook veel, maar andere harddrugs als cocaïne of heroïne zijn destructief voor levens. Om de verkoop daarvan te legaliseren is dus onverstandig en om dat met het argument ‘harddrugs kunnen ook gewoon heel leuk zijn’ te doen, is absurd. Zouden drugsverslaafden in een afkickkliniek harddrugs ook ‘gewoon heel leuk’ vinden?

Het was mijn eerste debat als bestuurslid van ROOD en soms voelde ik me een beetje een vreemde eend in de bijt. Zoals toen een JOVD’er na afloop aan me vroeg of ik niet bang ben voor m’n carrière in het bedrijfsleven, omdat ik bij de SP zit. Of toen een JD’er vroeg, of er bij de SP veel ruimte is voor je eigen politieke carrière. Of toen een JS’er vroeg of actie voeren met de mensen niet een beetje eng is. Enfin, interessante avond…

Woensdagavond was ik te gast bij de SP-afdeling in Breda voor een thema-avond over het onderwijs. Samen met SP-senator Eric Smaling en een docent uit het middelbaar onderwijs vertelden wij over de bezuinigingen op het middelbaar onderwijs en het hoger onderwijs. De zaal was gevuld met geïnteresseerden, waaronder verschillende mensen die werkzaam zijn in het onderwijs.

Een van de aanwezige docenten vertelde uitgebreid over de nieuwe 1040-urennorm. Deze norm houdt in dat scholen weer verplicht worden gesteld om 1040 lesuren aan te bieden per jaar. Alle aanwezigen waren het er over eens dat 1040 goede lesuren een verbetering zou kunnen zijn voor het middelbaar onderwijs. Helaas wordt er met het invoeren van deze norm geen rekening gehouden met de hoge kosten voor de scholen. Zij krijgen er geen geld bij, terwijl deze maatregel kan zorgen voor 85.000 Euro aan extra kosten voor scholen. Zo vertelde de aanwezige docent. Als er niet meer geld beschikbaar is, dan zal dit dus betekenen dat de klassen worden vergroot en de scholieren weer vaker opgehokt zullen worden. Absoluut geen verbetering voor het onderwijs dus!

Duizenden scholieren demonstreerden in december tegen de 1040-urennorm.

Aan het einde van de avond werd er uitgebreid gepraat over wat we tegen deze plannen kunnen doen. Het bundelen van de krachten van docenten, scholieren en ouders is essentieel om de minister duidelijk te maken dat we deze afbraak van het onderwijs niet pikken. ROOD voert al jaren actie tegen de ophokplicht en staat klaar om scholieren te steunen in deze strijd!

Gisteravond reisde ik samen met ROOD-voorzitter Leon Botter af naar het verre Epe, waar de lokale CDA-afdeling een jongerendebat had georganiseerd. Dit nachtelijke debat, Midnight Politics genaamd, werd gevoerd tussen de voorzitters van de politieke jongerenorganisaties en Hero Brinkman. Helaas had de laatste persoon afgezegd, dus er was geen PVV-debater. Met ruim 60 scholieren in de zaal en een leuke band zat de sfeer er goed in.

Aan de hand van verschillende stellingen gingen de voorzitters met elkaar in debat. Alle actuele politieke onderwerpen kwamen langs, zoals de stijgende zorgkosten, de Eurocrisis en de vrijheid van godsdienst. Er werd stevig gediscussieerd en de scholieren namen actief deel aan de discussie.

Afgelopen weekend ben ik met mijn medebestuursleden Lieke en Marc afgereisd naar het hoge noorden. In Denemarken kwamen afgevaardigden van Zweedse, Noorse, Deense en Nederlandse socialistische jongerenorganisaties bijeen. Een weekend lang hebben we ervaringen uitgewisseld.

Aan de ene kant keken de Scandinaviërs met veel interesse naar de manier waarop ROOD jongeren van alle soorten en maten bij acties weet te betrekken. Aan de andere kant waren wij erg benieuwd naar de rol van de Denen en de Noren, waarvan de moederpartijen momenteel regeringsverantwoordelijkheid dragen. De belangrijkste les was misschien wel dat het juist met je partij in de regering belangrijk is om buiten het parlement actief te blijven. Op die manier blijf je tussen de mensen staan, kun je macht blijven organiseren voor acties en kun je ook beter uitleggen waarom er bepaalde keuzes zijn gemaakt. Ik heb zo het gevoel dat ROOD die informatie nog wel eens nuttig kan gebruiken. Helemaal na een smsje van het thuisfront dat de SP zojuist de grootste partij van Nederland is geworden.

Een actieposter tegen de graaicultuur en gevolgen van de economische crisis. Vrij vertaald “Op dit moment zijn er 100.000 jongeren werkloos, maar de directeur van de Deense bank verdient 67.000.000 kronen aan pensioen (ruim 9 miljoen euro!).”

We hebben een hoop praktische tips en trucs uitgewisseld als het aankomt op actievoeren. Alle jongerenorganisaties zijn op dit moment bezig met campagnes rondom de rechtse oorzaken van de economische crisis. Niet zo gek, maar toch bleek Nederland verreweg het hardst getroffen door de crisis. En dan te bedenken dat die andere landen geen van allen de Euro hebben en de Noren zelfs niet in de Europese Unie zitten. Zaken die in Nederland vaak worden gezien als absoluut noodzakelijk om te kunnen concurreren op de wereldmarkt. Juist hun sterke sociale samenleving lijkt de formule om de weerbarstige nukken van het ongetemde kapitalisme te weerstaan.

Een campagne waarbij jongeren slechte arbeidsomstandigheden kunnen aangeven. Beter goed gejat dan slecht bedacht is blijkbaar ook een Deens motto.

Al met al een erg leerzaam en inspirerend weekend. We hebben genoeg ideeën om nog harder aan de slag te gaan in eigen land. Want zoals een wijs man ooit zijn: er zijn genoeg mensen die weten hoe de wereld in elkaar zit, het komt er op aan hem te veranderen.