Misschien heb je al eens gehoord van de acties die ROOD de afgelopen jaren samen met skaters heeft gevoerd. Zowel in Groningen als in Zutphen hebben skaters met succes gestreden voor verlichting bij een skatebaan, waardoor ze nu ook in de donkere wintermaanden hun hobby kunnen uitoefenen.

Het bedreigde South Bank-skatepark (martsharm / cc by-nc-nd)

Maar niet alleen in Nederland moeten skaters vechten voor een fatsoenlijk plekje. Sinds april is bekend dat een legendarische skateplek op de Londense South Bank ten prooi dreigt te vallen aan projectontwikkelaars. Dit leidde binnen een korte tijd tot bijna 30.000 handtekeningen voor behoud van het skatepark, dat al gebruikt wordt sinds de jaren zeventig.

Waarom moeten politici zo nodig rommelen met plekken waar jongeren al jarenlang gezellig samenkomen en actief bezig zijn? Waarom moet een skatebaan die dagelijks bruist van activiteit verruild worden voor het zoveelste winkelgebied? Een plek als de South Bank heeft bovendien een geheel eigen geschiedenis: ze is talloze keren gefotografeerd voor skateboardmagazines en heeft professionele skateboarders voortgebracht. Doodzonde om zoiets zomaar weg te gooien, toch?

Kijk hier voor een aantal portretten van de skaters van de South Bank. Hun actie ondersteunen kun je hier. Misschien is het tijd voor wat internationale skaterssolidariteit?

Campagnefilmpjes van politieke partijen staan nou niet bepaald garant voor sensationele televisie. Meestal zie je niet meer dan een man in pak met een stichtelijke boodschap in een typisch Nederlands decor. Natuurlijk kun je je afvragen of campagnefilmpjes überhaupt spannend of vermakelijk moeten zijn: verkiezingen zijn immers een serieuze zaak, toch?

Deze vraag staat centraal in de film ‘No’. ‘No’ speelt zich af in het Chili van de jaren tachtig, waar via een grondwettelijk vereist referendum moet worden bepaald of dictator Pinochet nog acht extra jaren het land mag leiden. De film volgt het team dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van de tegencampagne. Waar de oppositieleiders de voorkeur geven aan spotjes met een ernstige boodschap en vooral de mensenrechtenschennis van Pinochet onder de aandacht willen brengen, krijgt de campagne door de inbreng van een jongen uit de reclamewereld uiteindelijk een luchtige en vrolijke toon. En dit tot grote verontwaardiging van sommige politici in het tegen-kamp, die van mening zijn dat een politieke spot toch echt iets heel anders is dan een colareclame.

Je kunt er natuurlijk vraagtekens bij zetten dat het beleid van een meedogenloze dictator wordt beantwoord met grappige sketches en zingende beroemdheden. Aan de andere kant heeft juist deze luchtige maar hoopvolle campagne mede tot de val van Pinochet geleid, doordat zij mensen die aanvankelijk cynisch waren over het referendum toch heeft verleid om naar de stembus te gaan.

Een andere politieke reclamespot die door sommige mensen als ‘ongepast’ werd beschouwd was ‘De naakte waarheid in de thuiszorg’ van de SP. In dit filmpje kleedt Mieke zich langzaam uit voor de camera. Want na al die keren gewassen te zijn door vreemden kan zij zich net zo goed voor heel Nederland uitkleden. Hoewel sommige mensen (met name politici van andere partijen) schande spraken over het filmpje, hielp de campagne wel om de misstanden in de thuiszorg nog duidelijker op de kaart te zetten. Veel ouderen bleken zich namelijk maar al te goed te kunnen herkennen in de treurige uitspraak van Mieke.

Vandaag precies tien jaar geleden demonstreerden miljoenen, tientallen miljoenen, mensen over heel de wereld tegen de oorlog in Irak. Dat was een bijzondere gebeurtenis, naar schatting de grootste anti-oorlogsdemonstratie ooit. Nog groter dan de demonstraties tegen de oorlog in Vietnam, nog groter dan de demonstraties tegen de eerste Golfoorlog. Ook in Nederland werd gedemonstreerd tegen de oorlog. In Amsterdam kwamen meer dan honderdduizend mensen in verzet. De Britse Stop the War Coalition, één van de motoren achter de globale protesten, maakte onderstaande filmpje van die dag, van 15 februari 2003:

Ook ROOD was actief in de beweging tegen de oorlog in Irak. Niet alleen rond 15 februari, maar ook daarna. Zo waren we betrokken bij de acties om de Nederlandse betrokkenheid bij de oorlog te onderzoeken, en liep ROOD vooraan bij grote landelijke manifestaties tegen de oorlog die volgden in de maanden na 15 februari. Ook werd er een verklaring op de site gezet toen de Amerikanen op 20 maart 2003, anderhalve maand na de massa-demonstraties, Irak binnenvielen.

Het zijn interessante terugblikken op een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van ROOD. Officieel bestond ROOD nog niet toen de anti-oorlogsbeweging op gang kwam; pas in mei van 2003 werd ROOD bij de notaris ingeschreven. In tien jaar is veel gebeurd; ROOD is veel breder actief, met meer mensen, meer acties en vooral; met meer met jongeren. De oorlog in Irak is officieel ten einde, maar dat betekent niet dat het nu allemaal een feest is, daar. Integendeel; vandaag las ik een studie die de schrikbarend hoge geboorteafwijkingen bij Iraakse babies laat zien, als gevolg van de Amerikaanse en Britse bommen. Bommen voor democratie? Ik heb er zo m’n twijfels bij…

Iedereen die wel eens in Amerika is geweest zal er ongetwijfeld gewinkeld hebben: Walmart, het paradijs van het consumentisme. Een enorme keten met winkels door heel Amerika, waar ze werkelijk alles verkopen. Zelfs in het kleine stadje waar ik zo nu en dan ben zit er één – en wat voor eentje. Ze verkopen er alles, en sinds een paar jaar ook voedsel. Het gevolg is natuurlijk dat kleine ondernemers, die vaak een stuk origineler en leuker om te winkelen zijn dan de grote winkel, verdwijnen.

Walmart is een symbool voor Amerika, het land van het ongebreidelde kapitalisme en consumentisme. Dat ongebreidelde kapitalisme wordt dan vaak als iets goeds gezien; de vrijheid om te kopen tot je erbij neervalt – en dan het liefst bij Walmart. En ongebreideld kapitalisme wat betreft werknemersrechten, of beter gezegd het ontbreken daarvan. Bijzonder was dan ook dat de afgelopen weken en maanden door heel Amerika werknemers van Walmart het werk neerlegden uit onvrede over de werksituatie, de slechte betaling en de slechte omstandigheden. Ze maken lange dagen voor weinig geld, het bekende verschijnsel van de flexibele werknemer. Flexibel is dan natuurlijk vooral goed voor de bazen en niet voor de werknemers. Een bijzondere en historische staking; nog nooit hadden zoveel werknemers van Walmart het werk neergelegd. Ook op Black Friday, de vrijdag voor Thanksgiving wanneer Amerikaanse winkels overspoeld worden door kooplustige consumenten (niet mensen, maar consumenten; de mens gereduceerd tot economisch product), werd er op een aantal plaatsen gestaakt.

De tekenaar Albert Hahn zei het al ten tijde van de Spoorwegstakingen van 1903 (over historische stakingen gesproken): “gans het raderwerk staat stil, als uw machtige arm dat wil”. De stakingen bieden perspectief voor breder verzet en laten de kracht zien van verenigde werknemers. Tijd dat het overwaait naar Nederland.

Frans Timmermans, Timmerfrans voor sommigen, is de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken. Dat leidde bij velen tot hoop dat hij zou breken met het beleid van zijn VVD-voorganger Uri Rosenthal, zeker op het gebied van het Israël/Palestina-conflict. Toen het regeerakkoord uitkwam leek dat er ook wel een beetje op, want Israël was niet langer het enige land dat genoemd werd. Het vredesproces aanwakkeren, een tweestatenoplossing, overleg met beide kemphanen. Nu, slechts enkele weken nadat Timmermans aantrad, moeten we helaas constateren dat hij het beleid van zijn voorganger ‘gewoon’ voortzet.

Dat bleek donderdag, toen Timmermans zich uitsprak tegen de waarnemerstatus van de Palestijnen in de Verenigde Naties. Vorig jaar nog had de Palestijnse Autoriteit getracht volwaardig lid te worden van de VN, maar dat strandde na een veto van de Verenigde Staten. Toen nog sprak PvdA’er Timmermans zich uit voor de waarnemerstatus van de PA en ondertekende hij zelfs nog een motie van SP’er Harry van Bommel die de regering opriep zich daartoe uit te spreken.

Nu draait Timmermans 180 graden. Een gang naar de VN door de Palestijnen zou het ‘vredesproces’ schaden. Maar welk proces? Het enige proces dat gaande is is een proces zonder vrede. De afgelopen dagen vielen de bommen op Gaza – waarbij veel burgerdoden vielen (collateral dammage in jargon). Tegelijkertijd schoten Hamas en kleinere militaire groeperingen raketten af op Israël. Je begrijpt, vooral dat laatste was nieuws. (De BBC negeerde zelfs volledig dat de baby van een van haar Arabische medewerkers omkwam door een Israëlische luchtaanval)

Juist nu was het goed geweest als Nederland zich had uitgesproken voor een waarnemerstatus van de Palestijnen in de VN. Het paradijs is dat nog niet, evenals een eindoplossing, maar het zou een stap in de goede richting zijn. Met Timmermans komt het conflict niet vooruit, maar blijft het stilstaan. Dat is teleurstellend. Teleurstellende Timmerfrans.

De interesse voor de campagne van ROOD en de SP is niet alleen in Nederland heel groot. Ook veel buitenlandse organisaties en media willen meer weten over hoe de campagne eruit ziet, hoe wij actie voeren en wie de SP-leider is. Afgelopen zaterdag deelde ROOD tomatenijs uit in Boxmeer, de thuisbasis van Emile Roemer. Daar waren journalisten van over de hele wereld aanwezig. Onderstaande foto geeft de drukte goed weer.

Ook was er vorige week een groep Deense jongeren naar Nederland afgereisd. Zij zijn lid van SFU, de jongerenorganisatie van SF. SF is een van de regeringspartijen in de Deense centrum-linkse regering. De SFU-jongeren gingen een week op pad met ROOD om te zien hoe wij acties opzetten en mensen organiseren. Zo reisden ze mee met de IJs-express naar Gorinchem en Groningen, keken mee met het organiseren van jongeren in Den Haag en waren te gast bij de ledenavond van een ROOD-groep. Volledig in campagnestijl droegen de Deense meiden natuurlijk ook de ROOD-jurkjes.

De rijken hebben wereldwijd tussen de 21 en 32 biljoen dollar (!) ondergebracht in belastingparadijzen, ver weg van sociale stelsels en belastingregels. Dat blijkt uit onderzoek van de BBC. Het gaat om een absolute elite van superrijken, wiens geld in supersokken verstopt zit op eilanden als de Bahama’s. Volgens econoom James Henry, die het onderzoek leidde, is er in feite genoeg geld om de grootste mondiale problemen op te lossen. Waarom doen we dit eigenlijk niet?

Belasting is de prijs die we betalen in een beschaafde wereld te leven. Door belasting onderhouden we scholen, ziekenhuizen en de sociale zekerheid. Dat is prima. En weer wat meer verdient, draagt meer af. Ook dat is prima, zo regelen we dat in een beschaving. Elke normale werknemer betaalt belasting, maar waarom zouden de superrijken dat niet moeten doen? Waarom distantiëren ze zich van de samenleving? Het doet me een beetje denken aan de graaicultuur in de bankensector. Wat goed is voor enkelen (hoge bonussen of in dit geval geen belasting betalen), is doorgaans slecht voor velen. ‘We’re all in this together’, zegt de Britse conservatieve premier David Cameron regelmatig als het gaat om bezuinigingen. Nonsens. We’re not all in this together. Het gaat om tegengestelde belangen tussen die van een superrijke elite, en een hardwerkende, belastingbetalende bevolking.

32 biljoen dollar is veel geld. Heel veel geld. Als dat volgens Henry genoeg geld is om de grootste mondiale problemen (armoede, aids, klimaatcrisis en economische crisis) mee te lossen, is de grootste vraag waarom dit niet gebeurt. Of misschien wel belangrijker: waarom het geaccepteerd wordt dat een kleine superrijke elite in feite de samenleving berooft, terwijl overal in de westerse wereld enorme bezuinigingen doorgevoerd worden, waar die elite niks van merkt, en de normale mensen des te meer?

De oplossing van al die crises – voedsel-, klimaat-, armoede-, economische- crisis – hoeft dus niet moeilijk te zijn. Integendeel. Laat die superrijken maar eens uitleggen aan kinderen in Afrika, dat ze hun geld liever op de Bahama’s zetten, ver weg van de echte wereld, dan aan voedsel of aidsmedicijnen uitgeven. Laat die superrijken maar eens aan politici uitleggen, waarom keiharde bezuinigingen neergelegd worden bij de normale mensen, en niet bij de elite. Laat ze een bejaarde in een verzorgingstehuis maar eens uitleggen, dat er geen geld is om elke dag verschoont te worden. Het kan allemaal heel makkelijk zijn. Je zou maar 32 biljoen dollar over hebben. Ik zou het wel weten…

Gisteren stond op de website www.nu.nl het bericht dat een Duitse student die zijn master eerder had afgerond dan de tijd die er voor stond bijna 3000 euro boete moest betalen. De hogeschool voor economie en management in Essen vindt namelijk dat zij recht heeft op het collegegeld wat de student normaliter zou betalen als hij de normale studieduur zou volgen.

‘Het moet niet veel gekker worden’ dacht ik bij mezelf na het lezen van dit bericht. In Nederland is het al zo dat studenten een studieboete van 3000 euro per jaar moeten betalen als zij te lang over hun studie doen. En nu worden studenten ook nog eens beboet als zij eerder dan gepland een studie afronden?! Het lijkt wel alsof de politiek bij monde van de onderwijsinstellingen de studenten aan alle kanten geld afhandig wil maken. Sinds wanneer is de student een kip geworden die je schaamteloos kaal kan plukken?

In mijn ogen is het volgen van onderwijs een basisrecht wat je voor iedereen, ongeacht de dikte van je portemonnee, goed moet regelen. Daarnaast moet het gaan om de kennis en vaardigheden die studenten op doen waar de samenleving als geheel baat bij heeft. Terwijl studenten nu worden gezien als een product wat zo snel en zo goedkoop mogelijk afgeleverd moet worden. Ik hoop dat er na de verkiezingen van 12 september wat verandert in Nederland. Ik hoop dat Nederland verlost wordt van alle rechtse partijen die jaar in jaar uit hebben bezuinigd op onderwijs en zo de kwaliteit omlaag halen. Volgens mij is het tijd voor een sociale regering!

Mooi gevoel is dat toch, verbonden zijn met elkaar en samen voor hetzelfde doel strijden. Zodra het Nederlands elftal heeft afgetrapt lijkt iedere Nederlander solidair met elkaar. In een volle kroeg met wildvreemden om je heen of op de camping samen voor een groot scherm, één grote familie. Sport verbroedert. Jong en oud, dik en dun, rijk en arm, patser, pauper, kakker, mocro, wat maakt het uit? Als ‘we’ maar winnen.

Onze minister van sport, Edith Schippers(VVD), vindt dit ook heerlijk. Ze reisde als enige afgevaardigde van de regering af naar Oekraïne om onze jongens haar rechtse hart onder hun riem te steken. Maar het gevoel van verbondenheid, verbroedering en één voor allen houdt voor haar wel op bij sport. Want voor de echte wereld is dat natuurlijk onzin. Bij de echte wereld horen termen als individualisme, ieder voor zich en survival of the fittest. Of is het tegenwoordig survival of the richest? Flink opkrikken dat eigen risico en dan maar kijken wie zijn hoofd boven water kan houden. Rechtse gezelschapsspelletjes…

Ik stel voor dat deze minister nog veel en veel meer sporters in het buitenland op gaat zoeken en zo lang mogelijk wegblijft. Fijn dat de Olympische Spelen er aan komen. Dan laten we in de tussentijd zien hoe een samenleving er ook uit kan zien. Hoe het eraan toe gaat in het land van Roemer, waar verbondenheid, verbroedering en één voor allen heel goed passen. En niet alleen tijdens het EK.

Het Syrische volk wordt op dit moment beetje bij beetje afgeslacht door Assad. De grote vraag is, wat in hemelsnaam te doen? De rechtvaardiging om militair in te grijpen lijkt al lang bereikt. Maar is dat ook effectief? Geeft dat Assad niet meer reden om tot nog grotere slachtpartijen over te gaan? Als we iets hebben mogen leren van de bombardementen op Servië en Kosovo is het wel dat het medicijn snel erger wordt dan de kwaal. Toch kom ik er niet uit. Ieder beeld dat uit Syrië komt drukt zwaarder op mijn gevoel van solidariteit en verantwoordelijkheid.

In de tussentijd is IKV Pax Christi een prachtige actie gevonden. Door de revolutie te adopteren kun je je internationale solidariteit direct omzetten in concrete hulp aan de actiecomités van de Syrische bevolking. Bijvoorbeeld door een groep vreedzaam protesterende jongeren te ondersteunen bij het drukken van hun kranten. Hoe westerse landen het beste kunnen ingrijpen weet ik niet, maar ik graag mijn steentje bijdraag door een revolutie te adopteren!