Mooi gevoel is dat toch, verbonden zijn met elkaar en samen voor hetzelfde doel strijden. Zodra het Nederlands elftal heeft afgetrapt lijkt iedere Nederlander solidair met elkaar. In een volle kroeg met wildvreemden om je heen of op de camping samen voor een groot scherm, één grote familie. Sport verbroedert. Jong en oud, dik en dun, rijk en arm, patser, pauper, kakker, mocro, wat maakt het uit? Als ‘we’ maar winnen.

Onze minister van sport, Edith Schippers(VVD), vindt dit ook heerlijk. Ze reisde als enige afgevaardigde van de regering af naar Oekraïne om onze jongens haar rechtse hart onder hun riem te steken. Maar het gevoel van verbondenheid, verbroedering en één voor allen houdt voor haar wel op bij sport. Want voor de echte wereld is dat natuurlijk onzin. Bij de echte wereld horen termen als individualisme, ieder voor zich en survival of the fittest. Of is het tegenwoordig survival of the richest? Flink opkrikken dat eigen risico en dan maar kijken wie zijn hoofd boven water kan houden. Rechtse gezelschapsspelletjes…

Ik stel voor dat deze minister nog veel en veel meer sporters in het buitenland op gaat zoeken en zo lang mogelijk wegblijft. Fijn dat de Olympische Spelen er aan komen. Dan laten we in de tussentijd zien hoe een samenleving er ook uit kan zien. Hoe het eraan toe gaat in het land van Roemer, waar verbondenheid, verbroedering en één voor allen heel goed passen. En niet alleen tijdens het EK.